Córka Papieża Dario Fo

/WYDAWNICTWO ZNAK HORYZONT/ 

Dario Fo, włoski noblista, w powieści Córka Papieża sięga po jedną z najbardziej obrosłych legendami i czarną legendą postaci włoskiego renesansu – Lukrecję Borgię. Zamiast powielać utarte schematy o bezwzględnej trucicielce i gorszycielce, autor stawia sobie za cel rehabilitację córki papieża Aleksandra VI, ukazując jej prawdziwe, o wiele bardziej skomplikowane oblicze.

Fabuła śledzi losy Lukrecji od wczesnej młodości, przez kolejne, aranżowane z zimną kalkulacją małżeństwa, aż po jej dojrzałe lata na dworze w Ferrarze. Fo przedstawia ją jako kobietę wykształconą, niezwykle inteligentną, wrażliwą na sztukę i cierpienie innych, ale przede wszystkim – uwięzioną w cynicznej grze politycznej własnego ojca oraz brata, Césara Borgii. Wielkim walorem tej opowieści jest ukazanie jej ewolucji: z bezwolnej pionki w rękach potężnego rodu w niezależną, mądrą władczynię i mecenaskę kultury, która zyskała szacunek swoich poddanych.

Język powieści jest lekki, swobodny, a cała narracja pełna barwnych detali obyczajowych XV- i XVI-wiecznej Italii. Fo nie ukrywa swojej sympatii do bohaterki, a całą historię wzbogaca autorskimi rysunkami oraz fragmentami autentycznych dokumentów i listów, co nadaje całości charakter niemal fabularyzowanego dokumentu. Prowadzi opowieść z dużą dynamiką i swobodą, bez zbędnego akademickiego ciężaru.

Powieść okazała się dla mnie fascynującą, otwierającą oczy historią o kobiecej sile w świecie całkowicie zdominowanym przez bezwzględnych mężczyzn i pałacowe intrygi.