Korzeniec Zbigniew Białas
Zbigniew Białas w „Korzeńcu” stworzył powieść, która sprawiła, że sosnowiecki klimat początku XX wieku poczułem niemal namacalnie. To fascynująca podróż do czasów, w których pogranicze kultur, języków i narodowości tworzyło niezwykłą mieszankę, a codzienność mieszkańców była naznaczona zarówno rozwojem przemysłu, jak i nadchodzącymi zmianami historycznymi. Od pierwszych stron dałem się wciągnąć tej historii, ponieważ autor pisze niezwykle obrazowo — niemal można zobaczyć dymy fabrycznych kominów i poczuć atmosferę dawnych ulic Sosnowca. Powieść jest misternie skonstruowaną zagadką kryminalną, w której śmierć tytułowego fotografa staje się początkiem odkrywania tajemnic lokalnej społeczności.
Największe wrażenie zrobiło na mnie to, jak sprawnie Białas łączy kryminał, powieść obyczajową i historyczne tło. Czarny humor przeplata się tutaj z brutalnością epoki, a napięcie budowane jest nie tylko przez samą zagadkę, ale również przez świetnie oddany świat przedstawiony. Postacie są wyraziste, pełne wad, ambicji i ukrytych motywacji, dzięki czemu całość nabiera głębi. Autor nie potrzebuje efektownych zwrotów akcji, bo siła tej książki tkwi w szczegółach — rozmowach bohaterów, obyczajach, języku i atmosferze miasta stojącego u progu wielkich zmian.
Oczywiście mnogość postaci, wydarzeń i szczegółów historycznych sprawia, że nie jest to lektura dla każdego. Wymaga skupienia i cierpliwości, ale właśnie ta dbałość o odtworzenie dawnego świata jest jednym z jej największych atutów. Dzięki temu Sosnowiec początku XX wieku nie jest jedynie tłem wydarzeń, lecz staje się niemal kolejnym bohaterem powieści.
Po zakończeniu lektury miałem poczucie, że poznałem historię, która żyje własnym rytmem i nie potrzebuje dodatkowych ozdobników. Białas udowodnił, że potrafi tworzyć literaturę niezwykle klimatyczną, łączącą kryminał z opowieścią o ludziach i miejscu. To była dla mnie bardzo udana przygoda i książka, po której z dużą ciekawością sięgnę po kolejne powieści tego autora.
Komentarze
Prześlij komentarz